Rokowania

Dziedziczność stanowi zaraz po wieku najważniejszy czynnik zachorowania na raka prostaty. Szacuje się, że ok. 10% chorych to właśnie osoby, które odziedziczyły nowotwór.

Ryzyko wystąpienia raka zwiększa się dwukrotnie, jeżeli jeden z naszych krewnych I stopnia borykał się z tym schorzeniem i aż ok. dziesięciokrotnie, gdy posiadamy więcej bliskich krewnych z nowotworem stercza. W przypadku dziedzicznej postaci raka zwiększa się także prawdopodobieństwo wcześniejszego zapadnięcia na chorobę.

Rozwój nowotworu przebiega jednak bardzo podobnie do sytuacji, w której nie dziedziczy się raka. Nie są jeszcze do końca znane dokładne przyczyny powstania choroby, chociaż ustalono, że mutacje takich genów jak BRCA 1, CHEK2, NBS, RNASEL, ELAC2 i MSR1 mogą mieć istotny wpływ na pojawienie się nowotworu gruczołu krokowego. Należy zatem zwrócić uwagę również na to, czy w naszej rodzinie ktoś cierpiał z powodu innych nowotworów takich jak rak piersi, jajników, czy jelita grubego.

Nowotwór gruczołu krokowego to drugi po raku płuc nowotwór, który dotyka mężczyzn. W ciągu ostatnich 30 lat zachorowalność na raka stercza zwiększyła się w Polsce niemal czterokrotnie. Obecnie szacuje się, że w naszym kraju co roku na tę chorobę zapada 10 tys. mężczyzn, z czego blisko połowa umiera. Najczęściej rak prostaty dotyka panów około 70. roku życia, lecz profilaktykę powinno zacząć się znacznie wcześniej.

Nowotwór rozpoznany we wczesnym stadium daje pełne szanse na wyleczenie, niestety w Polsce aż 30% mężczyzn zgłasza się do lekarza stanowczo za późno – w stadium zaawansowanym, gdy praktycznie nie ma już szans na wyzdrowienie. Nie wolno zatem lekceważyć badań profilaktycznych. Wykrycie raka w fazie, gdy nie daje on jeszcze żadnych objawów wiąże się z bardzo dużą szansą na pełne wyleczenie pacjenta.

W zaawansowanym stadium choroby rak może dawać odległe przerzuty. Najczęściej są to przerzuty do kości kręgosłupa, miednicy, żeber, czy kości udowych. Rzadziej rak atakuje dodatkowo inne organy takie jak: mózg, wątroba lub płuca. Przerzuty mogą dotyczyć również naczyń krwionośnych, a także węzłów chłonnych drogą naczyń chłonnych. Objawy towarzyszące przerzutom to najczęściej bóle pleców, zwłaszcza na wysokości kręgów sierściowych i kości krzyżowej, nasilające się trudności przy oddawaniu moczu oraz obfitsze krwawienia.